ආචාර්ය වික්ටර් රත්නායක,විශාරද අමරසිරි පීරිස්, විශාරද දීපිකා ප්රියදර්ශනී පීරිස්, ගී ගයන ‘සුගීතා’ ස්වර දැහැන ජනවාරි මස 05 වැනිදා සවස 6.30 ට කොළඹ බිෂොප් විද්යාලයීය ශ්රවණාගාරයේදී පැවැත්වේ.
 |
සිංහල සංගීත ක්ෂේත්රයේ ගායන ප්රතිභාවෙන් අනන්ත වූ ඇය අපි “හෙළයේ මහා ගායිකාව“ යයි හඳුන්වමු. ඒ ඇය ගායනා කළ සුභාවිත ගීතාවලියෙන් අපේකම ලොවට කියා පෑ නිසා ය. එපමණින් නොනැවතී ලෙයින්, මසින් නිර්මිත සැබෑ මිනිසුන්ගේ හැඟීම් සමඟ ඇය ගීතමය ගනුදෙනුවක් ආශ්චර්යවත් අයුරින් කරන්නීය. එවැනි ආශ්චර්යයන් අඩ සිය වසරකටත් වැඩි තම සෞන්දර්ය චාරිකාවේදී ඈ විසින් සිදු කරනු ලබන ඉසව්ව වී ඇත්තේ ඒක පුද්ගල ගීත ප්රසංග කලාවයි. මීට ඉහතදී ඇය ඉදිරිපත් කළ “ශ්රවණ ආරාධනා” – “සත්යයේ ගීතය” සහ “පවන” ඒක පුද්ගල ගීත ප්රසංග මෙන්ම “ශ්වේත රාත්රිය” ප්රසංගය ද ආශ්චර්යයක් බවට පත් කරමින් ඈ ඉන් සමුගන්නීය. එහෙයින් මෙවර “ස්වර වර්ණ” වර්ණවත් කරන්නට අපි ඇයට ආරාධනා කරමු. ඇය ප්රවීණ ගායන ශිල්පිනී විශාරද නන්දා මාලිනී ය.
ඉන්පසු ඔබ දිගු කාලයක්ම ප්රසංග වේදිකාවෙන් ඈත් වී සිටියා
 |
|
Amarasiri
Peiris
|
ප්රවීණ ගායන ශිල්පී වික්ටර් රත්
නායකයන්ගේ "ස" ප්රසංගයට සමුදීමේ සමාප්ති
ප්රසංගයක් නෙළුම් පොකුණ මහින්ද රාජ
පක්ෂ රඟහලේදී පෙරේදා (18) පැවැති අවස්ථාවේදී
ජනපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා, වික්ටර් රත්නායකයන්ට සිය
හෘදයාංගම ප්රණාමය පළ කළ අයුරු.
ආචාර්ය වික්ටර් රත්නායක ‘ස’ ප්රසංගයේ මතක මැදින්
”ස” ප්රසංගය පරම්පරා 3 ක් රස වින්දා නේද? |
ගාමිණී ෆොන්සේකා ‘ස’ ප්රසංගය නරඹමින්
|
කුලරත්න ආරියවංශ
බුද්ධදාස ගලප්පත්ති
ප්රේම් දිසානායක
ගීතනාත් කුඩලිගම
|
* ආචාර්ය පණ්ඩිත් ඩබ්. ඩී. අමරදේවයන් අපටම අනන්ය වූ සංගීත සම්ප්රදායක් බිහිකිරීමේ කාර්යයට සක්රීයව දායක වෙමින් දේශීය සංගීත ක්ෂේත්රය පෝෂණය කිරීමෙහිලා පුරෝගාමී මෙහෙයක් ඉටුකළ මහා සංගීතවේදියෙකි. ඔහු විසින් දශක පහකට අධික කාලයක් පුරා ගීතයෙන් හා සංගීත නිර්මාණයෙන් සුවහසක් රසිකයන් අමන්දානන්දයට පත් කළේය.ඉන්දියානු මහා සම්ප්රදායෙන් තමන් ලත් දැනුම අනාගත පරපුරට දායාද කිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් අමරදේව භාර අරමුදල බිහිව ඇත. මෙහි එක් පියවරක් ලෙස ජාත්යන්තර මට්ටමේ සංගීත ශිල්පීන් ඇසුරු කිරීමට අපගේ තරුණ සංගීත ශිල්පීන්ට අවස්ථාව සලසා දීමට අමරදේව පදනම මූලිකව ක්රියා කරයි. පහත පළවන්නේ ඒ පිළිබඳව අමරදේවයන් දැක්වූ අදහස්ය.
කිසියම් ක්ෂේත්රයක කූට ප්රාප්තියට පත් කලාකරුවෙක් වීමට නම් ඔහුට අනිවාර්යෙන්ම ජන්මයෙන් ලබන වාසනා ගුණය තිබිය යුතුයි. සාහිත්ය, සංගීතය, චිත්රය ආදී සෑම කලා මාධ්යයකටම මෙය අදාළයි.
කෙනෙක් තුළ එලෙස තිසර්ග සිද්ධ ප්රතිභාවක් තිබුණ ද එය හඳුනා ගැනීමට විශිෂ්ට ගණයේ ගුරුවරුන්ගේ ඇසුරට යොමුවිය යුතුයි. ඊට අමතරව කලාකරුවෙක් කිසියම් ක්ෂේත්රයක නිරන්තර අභ්යාසයේ යෙදෙන්නේ නම් ඔහුට එම ක්ෂේත්රයේ ඉහළ තලයට පිවිසිය හැකි වෙනවා.
නව සිසු පරපුරට අවැසි එම ව්යුත්පත්ති සම්පත්තිය ලැබීමට උසස් තලයට පිවිසි ගුරුවරුන්ගේ ආභාෂය ලබාදිය හැකි ආයතන බිහිවිය යුතුයි.
සම්භාව්යය සංගීතය උගත්වන ගුරුකුල කිහිපයක් තිබුණා. ඒවා අතරින් උත්තරභාරතීය සංගීතය ඉගැන්වීමේ ප්රධානම මධ්යස්ථානය වූයේ ලක්නව්හි පිහිටි භාත්ඛණ්ඩේ ආයතනයයි. ශාන්ති නිකේතායතනයේ වඩාත් අවධානය ලක්වූයේ වංග සංගීතය ගැනයි. හින්දුස්ථානී සංගීතය ඉගැන්වූයේ එක්තරා ප්රමාණයකට පමණයි.
ඉන්පසුව එහි සිසුන් භාත්ඛණ්ඩේ වෙත යොමු කෙරෙන ක්රමයක් තිබුණා. දක්ෂිණ භාරතීය සංගීතය හා නර්තනය උගන්වනු ලැබුවේ අඩෙයාර්හි විෂ්ණු දිගම්බරම් ආයතනයෙන්. ඩී. ඩී. පලුක්කාර්, දිගම්බරන් වැනි සංගීතඥයන් එහි කටයුතුª කළා. මේ එක එක ගුරුකුල අතර භාරතීය සංගීතයේ විවිධ ශෛලීන් උගන්වනු ලැබුවා.
1953 ඔක්තෝම්බර්වල ගියේ. 1958 දී උපාධිය ලබාගෙන පෙරළා පැමිණියා.
එවකට භාත්ඛණ්ඩේ සරසවියේ විදුහල්පතිව සිටි රතන ජංකර් පඬිතුමාගෙන් හා පණ්ඩිත් විෂ්ණු ගෝවින්ද ජෝග් යටතේ ගායනය හා වයලින් වාදනය ඉගෙනීමට අවස්ථාව ලැබුණා.
ගායනය හා වාදනය යන අංශ දෙකෙන්ම මට නියම වශයෙන් ගුරුකුල ඇසුර ලැබුණේ භාත්ඛණ්ඩේ අධ්යාපනයේ දී. ඉන්දියාවට යාමට පෙර ලංකාවේදී නිර්මාණ සංගීතය පිළිබඳ හොඳ ආභාසයක් මට ගවුස් මාස්ටර්ගේ ඇසුර නිසා ලැබුණා. ඔහුව මට “අශෝක මාලා” චිත්රපටයේ ගීත දෙකක් ගායනා කිරීමට හා තනු නිර්මාණය කිරීමටත් සහය සංගීත අධ්යක්ෂවරයා වශයෙන් කටයුතුª කිරීමටත් අවස්ථාව ලබා දුන්නා.
ගවුස් මාස්ටර් ඉන්දීය ජාතිකයෙක්. අපිට උචිත වාද්ය සංගීතයක් බිහිකර ගැනීමට ඔහුගෙන් ලැබුණු දායකත්වය විශේෂයෙන්ම අගය කළ යුතුයි. ඔහුගේ තනු නිර්මාණ රසපූර්ණයි. අපට ගැලපෙන නිර්මාණ රීතියක ලක්ෂණ ඔහුගේ සංගීතයේ දකින්නට ලැබුණා.
ඉන්දියාවෙන් ලැබුණු අධ්යාපනය ඒ ආකාරයෙන්ම ලංකාව තුළ ව්යාප්ත කිරීමට අවශ්යතාවයක් හින්දුස්ථානී සංගීත අධ්යාපනය ලද මට මෙන්ම ආනන්ද සමරකෝන්, සුනිල් ශාන්ත වැනියන් හට තිබුණේ නැහැ.
තනු නිර්මාණයේ දී මූලික වෙන්නෙ කතා කරන භාෂාවයි. ස්වර ගමන තීරණය වන්නෙ ජාතියක කතා ලීලාව අනුවයි. දේශීය සංගීතයක් ගොඩනඟා ගත හැක්කේ එය සොයා ගත හොත් පමණයි.
මම ඉන්දියාවේදී භාරතීය මහා සම්ප්රදායට අමතරව කර්ණාටක සංගීතය පිළිබඳවත් අධ්යයනය කළා.
මගේ මව හා පියා ආගම් දෙකකට අයත්වීම නිසා මට කුඩා කාලයේ සිට ම සංස්කෘතීන් දෙකක් ඇසුරේ වැඩෙන්නට අවස්ථාව ලැබුණා. නිර්මාරණාත්මක සංගීතයේ දී මම එක සම්ප්රදායකට සීමා නොවී විවිධ සම්ප්රදායන් ආභාශය කරගෙන නිර්මාණ බිහි කළා. නමුත් ඒ සෑම එකක ස්වාධීන ලක්ෂණ පෙන්වන්නේ මා මුලින් සඳහන් කළ පරිදි මෙරට ජනතාවගේ භාෂණ ලීලාව ග්රහණය කර ගැනීමට සමත් වූ නිසාය සිතනවා.
සමහර අවස්ථාවල දී හින්දුස්ථායි සංගීතයේ ආභාෂයට අමතරව බටහිර සංගීතයේ ආභාෂය ලබා ගත්තා. බොහෝ දෙනා නොදන්නා වුවත් ‘පිපි පිපි රේණු නටන වනේ මලක හැප්පිලා ගීතය’ නිර්මාණය කළේ බයිලාවේ තාලයට අනුවයි. මෙතනදි වැදගත් වෙන්නේ අපි ආශ්රය කරන සම්ප්රදාය නොවෙයි. නිර්මාණයයි.
මම මේක ගැන බලන්නේ උපේ්ක්ෂාවෙන්. තරුණයන් මගේ ගීත ගායනා කරන්නේ ඔවුන් ඒවාට ඇලුම් කරන නිසයි. ඉතින් ඒ අවස්ථාව මම වළක්වන්නේ ඇයි? ගීතයක් පවතින්නට නම් එය නැවත නැවතත් ගායනා විය යුතුයි. ඒ කාර්යයට තරුණ පිරිස යොමුවීම ගැන ඇත්තටම මම සතුටුයි.
නමුත් ඉතාම ස්වල්පයක් දෙනෙක් මේ ගීත ආශ්රයෙන් විකෘති නිර්මාණ බිහි කිරීමට උත්සාහ කරනවා. මම ඒකට විරුද්ධයි. එවැනි සමහර අවස්ථාවල දී ජනාධිපතිතුමා ඍජුවම මැදිහත්වෙලා ඒ තත්ත්වය නැවැත්වීමට පියවර ගත්තා.
රෝහණ බැද්දගේ
ජන සංගීතය වර්තමාන පරම්පරාවට සමීප කිරීමෙහිලා සුවිශේෂ දායකත්වයක් දක්වා ඇති රෝහණ බැද්දගේ මහතා සිය ගුරු දිවිය තුළදී නර්තන ශිල්පය ලබාදී ඇති සිසු පිරිස දහස් ගණනකි. දයානන්ද ගුණවර්ධනයන්ගේ නාට්ය රැසක නර්තන අධ්යක්ෂණය කර ඇති හෙතෙම බොහෝදෙනා නොදන්නේ වූවද රංගන ශිල්පියෙකුට අමතරව නාට්ය නිෂ්පාදකයෙක් ලෙස ද වේදිකා නාට්ය කලාවට සම්බන්ධව ඇත. ‘බළල් සාස්තරේ’ හා ‘ගල් වැලි’ නාට්ය ද්විත්වය ඒ අතරින් ප්රමුඛය. ඔහු ලියා අධ්යක්ෂණය කළ ‘රාළහාමි’ නාට්ය ඉදිරියේදී ප්රදර්ශනයට වීමට නියමිතය. මේ සාකච්ඡාව පළවන්නේ ඒ නිමිත්තෙනි.
* සම්ප්රදායික ජන රංගය නූතන වේදිකාවට ගෙන ආවේ කොහොමද ?
එදා මිනිස්සු ජන නාට්යය බැලුවේ කමතේ වටරවුමට ඉඳගෙන. අපි දැන් අලුත් වේදිකාවට මේ නාට්යය ගෙන එන කොට නූතන රංගාලෝක ක්රම නාට්යයට ගැලපෙන විදිහට සාදා ගන්න ඕන. නූතනයේ තාක්ෂණික වශයෙන් අපිට ලැබිලා තිබෙන වාසිය පාවිච්චි කරන්න ඕන. ඒකට පයින් ගහන්න බැහැ. ජන රංගය පැරණි සම්ප්රදාය ආරක්ෂා කර ගනිමින් නූතන වේදිකාවට අවශ්ය විදිහට සකස් කර ගත යුතුයි. මම “රාළහාමි” නාට්යය නිෂ්පාදනය කිරීමේදී ඒ දේ කළා.
* ඔබේ නවතම නාට්ය නිෂ්පාදනය සඳහා ශෛලිගත නාට්යය සම්ප්රදාය යොදා ගත්තේ ඇයි ?
අපිට උරුම වුණු අපේකම තියෙන්නේ ගැමි රංගය තුළයි. ඒ අපේ දේ නැවත මිනිස්සුන්ට අදුන්නා දෙන්න සිද්ධ වෙලා. කන බොන දේ හිටන් දැන් හැම දේම වෙනස් වෙලා. අපේ කෑම බීම, ඇඳුම මොකක්ද කියල මිනිස්සුන්ට කියා දෙන්න සිද්ධ වෙලා. බෙහෙත් පැළෑටියක් වත් හඳුනන්නේ නැති තරමට අපේකම දැන් ඈත් වෙලා. ඒ නිසා නැවත මේවා හඳුන්වාදීම එක පැත්තකින් අපේ යුතුකමක්. කොයිතරම් සමාජ විපර්යාසයක් වෙලා තිබුණත් අපේ දෙය පෙන්වා දුන්නහම ඒක මිනිස්සු ඉවෙන් වගේ හඳුනාගෙන අගය කරන බවට මට විශ්වාසයක් තිබෙනවා.
* ශෛලිගත සම්ප්රදායෙන් නාට්යයක් නිෂ්පාදනය කිරීම අභියෝගයක් වන්නේ කෙසේද ?
ශෛලිගත සම්ප්රදාය ආශ්රයෙන් නාට්යයක් නිෂ්පාදනය කිරීම වර්තමානය වන විට කරුණු කිහිපයක් නිසා අභියෝගයක් බවට පත්ව තිබෙනවා. වර්තමානයේ සිටින නළු නිළියන් බොහෝ දෙනෙක් ආභාෂය ලබන්නේ ටෙලි නාට්යයෙන්. ඔවුන්ට ගැමි නාට්යය කලාව පිළිබඳ කිසියම්ම හෝ අවබෝධයක් නැහැ. තාලයකට ඇවිදගෙන ඇවිත් රිද්මයකට දෙබසක් කියන්න ඔවුන් දන්නේ නැහැ. ඒ අභියෝගයට මුහුණ දීමට මටත් සිදු වුණා. පදයක් ගහලා අඩිය තියන හැටි කියලා දුන්න. නළු නිළියන් අතර ඔවුනොවුන්ගේ සංවාද පවත්වන හැටි ප්රේක්ෂකයන් නාට්යයට සම්බන්ධ කර ගන්න හැටි. මේ සේරම මම කරලා පෙන්නුවා. ඒ අනුසාරයෙන් තමන්ගේ චරිතය නිර්මාණය කරගන්න කිව්වා. ඒක මම කරපු දේ ආපහුකරන්න කියන එක නෙමෙයි. එහෙම නැතිව ජන නාට්යය කලාව උගන්වන්න බැහැ. නළුවන්ට ස්වාධීනව රංගනයක් කිරීමට ඉඩ දීම මේ නාට්යය කලාවට ගැලපෙන්නේ නැහැ. ඒක හොඳයි අලුත් නාට්යයවලට.
* ශෛලිගත නාට්යය සම්ප්රදායට එරෙහිව නැඟෙන ප්රබල චෝදනාවක් වන්නේ වර්තමාන සංකීර්ණ ජීවන අත්දැකීම් එමගින් ප්රකාශ නොවේය යන්නයි. මගේ නාට්යය තුළින් පවා කියවෙන්නේ දශක ගණනාවකට පෙර තිබුණු පරිසරයක් පිළිබඳවයි.
හැම යුගයකටම ආවේණිත ජීවන රිද්මයක් තිබෙනවා. හුඟක් පරිවර්තන ඇති වෙලා තිබෙන්නේ ඒ රිද්මයේ තිබෙන වෙනස නිසයි. අද තියෙන්නේ පාවිච්චි කරලා අයින් කරන සංස්කෘතියක්. බලන්න ලියන්න පාවිච්චි කරන බෝල්ට් පොයින්ට් පෑනක් වුණත් ලියලා විසි කරනවනේ. අධ්යාත්මික සංවර්ධනයට වඩා ලෝකස්වාදයට නැඹුරු වෙච්ච සමාජයක්නෙ තියෙන්නෙ. ගැමි නාට්යය තුළින් ගැඹුරු ජීවන යථාර්ථයක් කියැවෙනවා. විදග්ධයන් තුළ මතයක් තියෙනවා සරලව යමක් කරන්න බැහැ කියලා. අපි නාට්යය හදන්නේ විදග්ධ සමාජයට පමණක් නොවෙයි. මම නාට්යය හදන්නේ වියතුන්ටයි. ගැමියන්ට දෙගොල්ලන්ටම රස විඳින්නයි. වියතුන්ට විතරක් නාට්යය කිරීමෙන් පොදු ජනතාව නාට්ය කලාවෙන් ඈත් වෙනවා. ගැමි නාට්යය කලාව හරහා අපි උත්සාහ කරන්නේ මිනිසුන්ගේ පොදු මානුෂික ගුණාංග සරල විග්රහයක් ඉදිරිපත් කිරීමටයි.
* ජන රංගයේ දක්නට ලැබෙන උපහාසය ඔබේ නාට්යයට ගෙනාවේ කොහොමද?
උපහාසය ගැමි නාට්යයෙන් වෙන් කර ගත නොහැකි අවියෝජනීය අංගයක්. එය හොඳින්ම දැනෙන තැනක් තමයි කෝලම් නාට්යය. එදා සමාජයේ තිබුණු ප්රභූ චරිත උපහාසයට ලක් කිරීමට ගැමි කලාකරුවන් යොදා ගත්තේ කෝලම් නාට්යයි. ඔවුන් එය කිරීමට කදිම අයුරින් වෙස් මුහුණු උපකාරී කළා. ඒනිසා හාස්යයට ලක් කරන්නා අන්යයන්ට හඳුනා ගත නොහැකි වුණා. ගැමි කලාකරුවා එදා සමාජයේ තිබුණු ප්රභූ චරිත විවේචනය කළේ සංයමයක් සහිතවයි. ඔවුන් උපහාසය මතු කළාට කිසි විටෙකත් අපහාසයක් කළේ නැහැ. “රාළහාමි” නාට්යයේදී මම උත්සාහ කළේ මේ චරිත ගර්හාවට ලක් නොකර ඔවුන් දෙස උපහාසයෙන් බැලීමටයි.
“මේක තවත් සංගීත පන්තියක් හෝ විදුහලක් නම් නොවෙයි. විවිධ සංගීත විලාසිතා අපේ රටේ වරින්වර මතුවෙලා නැති වී යනවා. ඒ වගේ තත්ත්වයන්ට මුහුණ දී අඛණ්ඩ පැවැත්මක් ඇති කරගෙන සංගීත ක්ෂේත්රයේ ස්ථාවරව රැදෙන්න පුහුණු කිරීමටයි මම මගේ මේ ඇකඩමියෙන් අපේක්ෂා කරන්නේ.
අද ප්රාසාංගික ගායන විලාසිතාවක් පවතින්නේ. ඒ අනුව ගායනය මෙන් ම වේදිකාව භාවිතා කළ යුතු අයුරු ආදී අවශ්ය බොහෝ ගුණාංග මේ ඇකඩමියෙන් උගන්වනවා.
Copy Rights - silumina
පුංචි නඟේ අප හැරදා
යන්න ගියේ ඇයි...?
දෙනෙතේ මගේ
කඳුළැල් උතුරා ගියේ ඇයි...?
ඒ අවුරුදු පහේදී සිදුවුණ මතකය දිනේෂ්ගේ හිතේ තාමත් අද ඊයේ වගෙයි. ඒ නිසා ම සිය හිතේ නළියන සිතුවිලි ඔහු පද වැලකට ගොනු කළේ ආදරණීය නංගිට ඇති සෙනෙහස නිසාමයි. දිනේෂ්ගේ පුංචි නංගි ඔහු හැරදා දිනේෂ්ව තනිකර යාවි යැයි කවමදාකවත් ඔහු හිතන්න නැතුව ඇති.
ඒ වගේ ම එලෙස හිතන්න තරම් වයසක් දිනේෂ්ට එදා තිබුණෙත් නැහැ. එහෙත් අද ඔහු සිය එකම නංගි වෙනුවෙන් ලියූ මේ පදවැල් ඔහුගේ හඬින් ම ගීතවත් කරන්නේ සිය තනිකමත් සහෝදර සෙනෙහසක ඇති අපූර්ව බවත් අපට කියමින්.
අද ‘හදවතක වේදනාවේ’ හෙළිදරව්ව මෙතෙක් අපි ඔබට ලියූ කතාවලට වඩා හාත්පසින් ම වෙනස් කියලා ඔබට හිතේවි.
එහෙත් මෙලොව එළිය දකිනකොට ම ලෝකය දකින්නට ඔබට වාසනාව ලැබුණත් එය කෙටිකලකින් ම ඔබෙන් ඈතට පලාගියොත් මොනවා නම් ඔබට හිතෙයි ද? එහෙත් දිනේෂ් තරංග ද සොයිසා ආදරණීය තරුණයාට ඊට පිළිතුරු ලබාදෙන්නට පුළුවන් බව අපි විශ්වාස කරනවා. ඒ ඇයි කියන දේ ඔහුගේ සිතුවිලි වචනවලට පෙරළෙන විට ඔබට තේරුම් ගන්නට පහසු වේවි.
“දැන් මගේ වයස අවුරුදු 26 ක්. මම ඉපදුණේ 1983 අගෝස්තු මාසේ 18 දා. මම ඉපදිලා මාස දෙකකට විතර පස්සේ මගේ ඇස්වල සුද ඇවිල්ලා තියෙනවා. ඒකට සැත්කමකුත් කරලා. එතනින් පස්සේ මට කණ්ණාඩි පාවිච්චි කරගෙන ස්කෝලේ යන්නත් පුළුවන් වුණා. මම පාසල් ගියේ පාණදුර රාජකීය විද්යාලයට. සාමාන්ය පෙළ විභාගය දක්වා මම ගියේ මේ විද්යාලයට. ඇත්තම කිව්වොත් මට විභාගයටත් පෙනී ඉන්න පුළුවන් වුණා.
එහෙත් මෙතුවක් කලක් තමන්ට හැකි පමණින් ඉගෙනීම් කටයුතු කරගෙන ගිය තම ජීවිතයට අඳුරු සෙවණැල්ලක් සෙමෙන් සෙමෙන් පතිත වෙමින් තිබෙන බවත් දිනේෂ් දැන හිටියේ නැහැ.
“විභාගයට පාඩම් කරන දවස්වල මගේ ඇස්දෙක හොඳටම රිදෙන්න ගත්තා. ඊට පස්සේ ජයවර්ධනපුර රෝහලේ ‘වාරියපොල’ කියන දොස්තර මහත්තයාට පෙන්නුවා. එතනදී තමයි දැනගත්තේ මට අයි ප්රෙෂර් තත්ත්වයක් තිබෙන බව. 98 අවුරුද්දේ ආයෙත් මගේ ඇස් සැත්කමකට භාජනය කළා.
යහමින් සමාජය දකිමින් වටාපිටාවේ ඇති සුන්දර බව දකින්නත් කලක් දිනේෂ් අපි ඔබ වගේ ම වාසනාවන්ත වුණා. නමුත් එය ඔහු මෙලොව එළිය දැක වසර 16 ක් වැනි කෙටිකලකට පමණක් සීමා වුණේ ඇයි ද කියන කාරණය ඔබ අප කවුරුත් නොදන්නා දෙයක්.
“අපේ දුව කුඩා කාලේදීම අපිට අහිමි වුණා. දැන් අපි දෙන්නටම ඉන්න එකම පුතා දිනේෂ් පුතායි. ඒත් පුතාගේ දෑස් මේ විදිහට අන්ධවෙලා යනවා කියලා දැනගත්තම අපිට උහුලන්නේ නැතුව ගියා.
කරන්ට පුළුවන් හැමදේම මේ දරුවා වෙනුවෙන් අපි කළා. මේක අපේ කරුමේ මහත්තයෝ. කරන්නට දෙයක් නැතුව මේ දරුවගේ අනාගතය කොහොම හරි ගොඩනගන්න ඕන නිසයි එතනින් පස්සේ පුතා රත්මලාන අන්ධ විද්යාලයට ඇතුළත් කළේ.
දිගු කලක් යහමින් ලෝකය දකිමින් හිටපු දිනේෂ්ට මේ ගමන පූර්ව අත්දැකීමක් වුණා. තමන්ට හිමි දෑස්වලින් යහමින් ලෝකය දැකපු දිනේෂ්ට හිටපු ගමන් අඳුරු ලොවක සිට හැම දේම බෙදා හදාගන්නට සිදුවුණා.
“මට ඒක නුහුරු අත්දැකීමක්. ඒත් මොනවා කරන්නද එතන හිටපු හැමෝම මං වගේ අය. ඒක මම ඉක්මනින් ම තේරුම් ගත්තා. ලැබුණේ මේ දේ නම් ඒක භාරගන්න වෙනවනේ. මාසයක් විතර යද්දී මට මේ අලුත් යාළුවන් එක්ක ඉන්න, බ්රේල් වලින් ලියන්න සියලු දේ පුරුදු වුණා. ඒ 2005 අවුරුද්දේ. මුලදී ලොකු දුකක් දැනුණත් පස්සේ ඒකට මම හුරුවුණා.
කෙනෙකුට මෙහෙම දෙයක් වෙනකොට සමහර විටක ජීවිතය හැරදා යන්නත් ඒ අය පෙලඹෙන අවස්ථා මේ සමාජයේ අප දැක තිබෙනවා. ඒත් ලැබුණු දේ ජීවිතයට වාසනාවක් කරගන්න උත්සාහ කරන අපේ කාලයේ තරුණයෙක් විදිහට දිනේෂ් පාඩම් රැසක් සමාජයට කියාදෙන බව අමතක කරන්න එපා.
“කුඩා කාලයේ ඉඳලම සංගීතයට ලොකු ඇල්මක් මගේ තිබුණා. මම ඒක අත්හරින්න උත්සාහ කළේ නැහැ. මම හිතුවා මගේ ඇස් දෙකට පෙනීම නැති වුණත් මගේ හැකියාව නැති කරගන්න බැහැ කියලා. ඒ නිසා අමිල ඉන්ද්රජිත් ගුරුතුමා යටතේ අද වෙනකොටත් මම සංගීතය හදාරනවා.”
මේ වෙනකොට දිනේෂ්ගේ එකම බලාපොරොත්තුව තම සංගීත දිවිය ආලෝකවත් කරගනිමින් ජීවිත අභියෝගයට මුහුණ දෙන එක.
ඒ නිසා ම ඔහු මේ වෙනකොටත් තමන් ම බ්රේල් ක්රමයෙන් පද රචනය කළ ගී හතරක් සංගීතවත් කරමින් ඔහුම ගයන්නට තරම් සමතෙක් බවට පත්වෙලා. ඒ විතරක් නෙමෙයි ඒ ගීත මේ වෙනකොටත් අන්තර්ජාලය ඔස්සේ ලෝකයාට ඇහෙමින් පවතින බවත් ඔබට කිව යුතුයි.
“මම දන්නවා මා තුළ හැකියාවන් ගොඩක් තියෙන බව. දැන් මට ඇස් පෙනේනේ නැහැ. මේවා කරන්න බැහැ කියලා ඒ හැකියාවන් අහක දමන්න මට බැහැ.
අම්මයි තාත්තයි මට දෙන ආදරය, සෙනෙහස මාව හැමදාම ශක්තිමත් කරනවා. මගේ ලොකුම හීනය ඉක්මනින් ම ගීත ඇල්බමයක් නිකුත් කරන එක. මට ඒකට ආර්ථික ශක්තියක් නැහැ. අපේ අම්මටයි තාත්තටයි ඒ දේ කරන්න පුළුවන් ශක්තියක් නැහැ. ඒත් මට ඒ ආශාව ඉටු කරගන්න කවුරුහරි පිහිට වෙනවා නම් ලොකු පිනක්.”
දිනේෂ් නිකම්ම නිකම් අන්ධ තරුණයෙක් නොවන බව ඔහුට ලැබී ඇති සම්මාන ඵලක මෙන් ම සහතික පත් රැසක් සාක්ෂි දරනවා. ඒ විතරක් ම නොව පාණදුර
පදනම සංවිධානය කළ වේදිකා නාට්ය තරගයේ දිවයිනේ ජනප්රියම නළුවා ලෙස ද ඔහු ‘ජීවිත පාරුව‘ නාට්යයෙන් සම්මානයට පාත්ර වන්නේ විනිසුරුවන් ද මවිතයට පත් කරමින්. ඒ ඔහු ගේ දෑස් නොපෙනෙන බව කිසිවකු දැන නොසිටි නිසයි.
 සිය මව හා පියා සමඟ |
“මට හොඳට ඇස් පෙනීම ලැබිලා මේ සමාජය හොඳින් දැකපු කෙනෙක්. ඒත් ඒ වාසනාව නැතිවුණා කියලා මම දැන් දුක් වෙන්නේ නැහැ. මගේ ශක්තියෙන් මම නැඟිටිනවා. මම ඉල්ලන්නේ එකම එක දෙයයි.
ඒ පුළුවන් කෙනෙක් ඉන්නවා නම් මගේ ඇස් පෙනීම දෙන්න පුළුවන් ද කියලා බලන්න. ඒ වගේ ම මගේ හීනය ගීත ඇල්බමය කරන්න මට අත්උදව්වක් දෙන්න කියන දේ විතරයි.
දිනේෂ් ගේ කතාව මෙවන් කෙටි සටහනකට අපි ගොනු කළේ ඔහු දිරියෙන් මේ සමාජයේ පයගහන්න උත්සාහ කරන තරුණයෙක් නිසයි. ඒ වගේ ම ජීවිතයට ලැබුණු සියලු දේ අභියෝගයක් ලෙස ඔහු භාරගෙන ඇති නිසයි.
අපි හැමෝම වගේ ම යහමින් ලෝකය දකින්න ඔහු වාසනාව ලැබුවත් හිටි ගමන් ඒ වාසනාව ඔහුගෙන් ඈතට පලා ගියේ ඇයි ද කියන දේ තවමත් කවුරුත් නොදන්නා දෙයක්. අද අපි මේ සටහන ඔහුගේ හදවතට නැගුණු සිතුවිල්ලකින් සමාප්තිය තබන්නේ මෙවන් දිරිය තරුණයන්ට හදවතින් ම ආචාරය කරමින්.
නෙත් පුරා ආදරෙයි
දැල් වුණ සිහිනයේ
පිබිදුණා ජීවිතේ
මා ඔබගේ ලෝකයේ ... මා ඔබේ...
වසන්ත ජයසිංහ ආරච්චිගේ
රියෑලිටි අපේ රටට සුදුසුයි
ජනා කොහොමද තොරතුරු ?
මගේ ගීත ඇල්බම් දෙක වන "පිනවන්ට සවන්" නූර්ති ගී සංයුක්ත තැටිය හා "මැණිකා" කියන සංයුක්ත තැටියෙත් වීඩියෝ ගීත පටිගත කිරීමට සූදානම් වෙනවා. තවද මගේ ශබ්දාගාරයේ පටිගත කිරීම්වලටද දායක වෙනවා. ඊට අමතරව ලෝක කුසලාන තරගාවලියේ සමාරම්භක උළෙලේ අපේ රටට හිමිව තිබූ අවස්ථාවට සහභාගි වුණා.
"පිනවන්ට සවන්" සහ "මැණිකා" ගීත එකතු දෙක ගිය අවුරුද්දේ නේද එළිදක්වනවා කිව්වේ ?
ඇත්තටම ඒක මගේ අතපසුවීමක්. මම නොයෙකුත් සංචාරවලදී පවා ඒ ගීත එකතු දෙක ගැන කතාබහ කළා. නමුත් තවමත් ලංකාවේ වෙළෙඳපොළට එය නිකුත් කරගන්න බැරිවුණා.
මෙවර අවුරුද්දට ඔබ මොනවාද කරන්න හිතාගෙන ඉන්නේ ?
ඉසුරු ජයරත්න, සහන් රන්වල සහ මාත් එකතුවෙලා ගීතයක් නිර්මාණය කළා. අපි තුන්දෙනාම දැන් තාත්තලා. ඒක හින්ද අපේ දරුවන්ට අතීත උරුමයන් දායාද කරන්නෙ කොහොමද යනුවෙන් අර්ථ දැක්වෙන ගීතයක් තමයි නිර්මාණය කළේ.
ජනනාත් වෘත්තියෙන් සංගීත නිර්මාණකරුවෙක් විතරද?
වෘත්තීයමය කලාකරුවෙක් කිව්වොත් නිවැරැදියි. මම සංගීතය, බෙර කලාව, ශබ්ද පරිපාලනය කියන අංශ තුන ගැනම හැදෑරීමක් කර තිබෙනවා. ඊට අමතරව වැඩසටහන් ඉදිරිපත් කිරීමටද දායක වෙනවා.
මොන දේ කළත් ඔබගේ අනන්යතාව තිබෙන්නේ තාල වාද්ය භාණ්ඩ වාදනය සඳහායි. එහෙම නේද?
එහෙම බෙදා වෙන් කරනවට මම කැමැති නැහැ. ජනතාව විසින් සමහර වෙලාවට එහෙම බෙදා වෙන් කරගන්න හදනවත් ඇති. කොහොමටත් මගේ ගොඩක් නිර්මාණ බිහිවෙන්නෙ තාල වාද්ය භාණ්ඩ සමග. සංගීත අංශයේ නිර්මාණ දැන් තමයි බිහිවෙන්නේ. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සංගීත අංශයේ නිර්මාණත් බිහිවුණහම එහමෙ බෙදා වෙන් කිරීමක් සිදුවෙන එකක් නැහැ.
තාල වාද්ය භාණ්ඩ අංශයෙන් කොපමණ දුරක් ගිහින් තිබෙනවාද?
තාල වාද්ය භාණ්ඩ ගැන අත්දැකීම් ලබලා තිබෙනවා. ලෝකෙ වටේ සංචාරය කරලා දවුල, තම්මැට්ටම, ගැටබෙර, පහත රට බෙර කියන හතර ගැන අධ්යයනය කළා. ඒ හතර තමයි ලෝකෙ ජයගන්න තිබෙන භාණ්ඩ හතර. එය අපේ ලංකාවට උරුම වූ බෙර වර්ග හතරක්. ඒවා අධ්යයනය කරලා මා විදෙස් රටවලදී ලොකු වැඩකොටසක් කර තිබෙනවා. තවත් අත්දැකීම් ලබාගෙන ඉදිරියට යන්න තමයි සූදානම.
ලාංකීය දේ ජාත්යන්තරට ගෙන යන්න ඔබට ගොඩක් ඉඩ ප්රස්ථාව ලැබෙනවා. එයින් උපරිම දෙයක් කරනවා කියලා හිතනවාද?
අනිවාර්යයෙන්ම. මම ගොඩක් දුරට වැඩකරන්නේ චන්න
විඡේවර්ධන් සමග. ඔහුට තමයි ගොඩක් ජාත්යන්තර සබඳතා ඇතිවන්නේ වගේම ආරාධනා ලැබෙන්නේ. ඉතිං ඔහු සමග මම නිරතුරුවම වැඩකරන නිසා ඔහුගේ සියලුම සංගීත ඛණ්ඩ මම තමයි නිර්මාණය කරන්නේ.
නමුත් ලෝක කුසලානයට ඔබ ඉදිරිපත් කළ අංගය ගැන විචාරකයන් විවිධ මත පළ කළා නේද?
ඔව්. ඕන විචාරකයෙකුට විවිධ මත පළකරන්න පුළුවන්. මා දකින හැටියට අපේ රටේ වැඩක් කරන මිනිසුන්ට වැඩක් කරන්න
දෙන්නේ නැති ජාතියක් සිටිනවා. ඔවුන් වැඩක් කරන්නෙත් නැහැ. එවැනි පුද්ගලයන්ට පුළුවන් විචාරක ලිපි ලියන්න විතරයි. මට හැඟෙන හැටියට අපිට ලැබුණු සුළු ඉඩප්රස්ථාව ඇතුළත් අපේ අගංයන් සියල්ලම වගේ ලෝකයට පෙන්වීමට කටයුතු කළා. ඕන කෙනෙකුට ඕන දෙයක් කියන්න පුළුවන්. අපි නම් ඒවාට සැලෙන්නේ නැහැ. අනික අපි කරන දේ හරි කියලා අපි දන්නවා.
ඇයි මේ රියෑලිටි වේදිකාවේ විනිසුරුවෙක් ලෙස කටයුතු කරන්නේ ?
රියෑලිටි වේදිකාවල විනිසුරුවෙක් වෙන්න කියලා ආරාධනා ලැබුණා. ඉතිං මා ලබාගත් දැනුම අනුව යම්කිසි කෙනෙකු විනිශ්චයට ලක්කරලා ඔවුන්ව දැනුවත් කරන්න එවැනි වැඩසටහන්වලට සහභාගි වෙනවා.
රියෑලිටි වැඩසටහන් අපේ රටට සුදුසුයි කියලා හිතනවාද?
ඇත්තටම සුදුසුයි. මොකද දන්නවාද?. අපි කලාවට පැමිණියේ ස්වෝත්සාහයෙන්මයි. අපිට අතහිත දෙන්න කවුරුවත් හිටියේ නැහැ. අපි කුසලතාවන් පෙන්වල යමක් කරපු නිසානෙ මේ තත්ත්වයට ඇවිත් තිබෙන්නේ. එවැනි දක්ෂයන් දහස් ගණනින් ගම්වල සිටිනවා. ඔවුන්ට අතහිත දෙන්න කෙනෙක් නැහැ. එවැනි පුද්ගලයන්ටත් හැකියාවන් පෙන්වන්න රියෑලිටි වේදිකාව හොඳ අවස්ථාවක්.
අද කාලේ ඕනෑම ජනප්රිය චරිතයක් තම ජනප්රියතාව රැකගන්න ඕනෑම දෙයක් කරනවා. ඔබත් එහෙමද?
අපි කරන දේ උපරිමයෙන් කිරීම තමයි ජනප්රියතාවට සහ ර¹ පැවැත්මට හේතුව. හෑල්ලුවට ලක් කරලා සුළුවෙන් හිතලා යමක් කරන කලාකරුවන් ඇගයීමට ලක්කෙරෙන්නේ නැහැ. මා උගත් දේ හරියට කරන්න තමයි හැම තිස්සේම උත්සාහ කරන්නේ. එහෙම වුණොත් තමයි ජනප්රියත්වයේ ර¹ පැවැත්ම දිගමට පවතින්නේ.
මේ සියලු වැඩකටයුතු මැද්දේ දුවගේ සහ බිරිඳගේ වැඩකටයුතුවලට කාලය වැයකරන්නෙ
කොහොමද?
ඉතාමත්ම කාර්ය බහුල ජීවිතයක් ගෙවන මම දවසට පැය දෙක තුනක් ඔවුන්ගේ
වැඩකටයුතුවලට කාලය වෙන්කර ගන්නවා. මොකද මේ මොන දේ කළත් අන්තිමේ ඉතුරු
වෙන්නේ පවුල් ජීවිතය විතරයි. අනික මම කාලසටහනක් අනුව වැඩකරන්නේ නැහැ. මට පුළුවන් අවස්ථාවල ඔවුන්ගේ වැඩකටයුතුවලට දායක වෙනවා.
අද දවසේ ලාංකීය ගායන ක්ෂේත්රය ගැන මොකද හිතෙන්නේ ?
රියෑලිටි වැඩසටහන් හරහාත් ගායක ගායිකාවන් බිහි වී ගෙන එනවා. මමත් එවැනි රියෑලිටි වැඩසටහන්වල විනිසුරුවෙක් ලෙස වැඩකරල තිබෙනවා. එහිදී දැක්ක දෙයක් තමයි යමක් හදාරලා ක්ෂේත්රයට පිවිසෙන පිරිස
බොහොම අඩුයි කියලා. 75% ක්ම යම්කිසි හර පද්ධතියකින් තොරවයි රියෑලිටි
වැඩසටහන්වලින් තරු
බිහිවෙන්නේ. සහජ කුසලතාව පමණක් ඔවුන්ගේ ඇඟේ තිබෙනවා.
දිනේෂ් විතාන
ඡායා - සමන් අබේසිරිවර්ධන
copy Rights - Divayina
මා ගීතය ලියූ හැටි ධනුෂ් කියන්නේ මේ ආකාරයෙනි. ‘මම කොලවරි සිංදුව ලියද්දී මුලින්ම මතක තියා ගත්තේ දමිළ ශබ්ද කෝෂයේ තියෙන ඉංග්රීසි වචන ගැනයි. ඒ වචන ගීතයේ රිද්මෙට ගැළපෙන්න තැන් තැන්වල දාලා වාක්යය හදා ගත්තා. නොහිතුව විදිහට ඉතාමත් ඉක්මනින් මං සිංදුව ලිව්වා. ඒත් මේ සිංදුව මෙච්චර ජනප්රිය වෙයි කියලා නම් කවදාවත් හිතුවෙ නෑ. ඇත්තටම මට මේක හරි පුදුමයක් වුණා.’
කොලවරි ගීතය නිකුත් වීමත් සමඟ ම ඉන්දියාව පුරා හෑෂ් ටැග් භාවිත කරමින් ට්වීටර් දස දහස් ගණනක් සයිබර්ගත කර තිබුණි. ටයිම් මැගසිනය සහ බී. බී. සී ය පවා ‘කොලවරි ඩී’ ගැන තම අවධානය යොමු කර තිබිණි. සත්ය වශයෙන්ම කිවහොත් ධනුෂ් රඟන ඉදිරියේදී නිකුත්වීමට නියමිත ඔහුගේ නවතම සිනමාපටයවත් මෙතරම් ජනප්රියත්වයක් හිමි කර ගනී යැයි කිව නොහැකිය.
